Nakalimutan ko na sana ang mga nangyari nung gabi ng March 31, 2009 kung di ko lang nakita ang larawan nato sa photobucket ko.

Naalala ko pa nung last day ng pasok namin sa Eng 155 British Literature class namin. Sabi ng Prof. namin wag daw bumyahe before the Graduation Day kasi dun daw halos nangyayari ang mga disgrasya. Of course i took it seriously. Pero di naglaon ay nakalimutan din namin sa dami ng requirements na dapat icomply.
March 31, a day before the graduation ceremony. Wala kaming practice para makapagpahinga for the big event. At dahil birthday ng auntie ko at free naman ako, pumunta kami ng papa ko sa bahay nila. Pagkauwi namin wala pa ang mama, sister, at nephew ko kasi ng-picnic pa sa Centennial Park. Naisipan ng papa ko na sunduin sila. At dahil ayoko namang maiwang mag-isa sa bahay na pinagbigtian ng lolo ko kayat sumama na ako. Sa motor kami sumakay.
We're about a few steps away from our destination ng makita namin sila kaya't naisipan ng papa ko na mgleft turn. Signal light. Hindi siguro na gets ng kasunod na driver ang ibig sabihin nun kaya't sa gitna ng daan ay naganap ang isang mala pelikulang tagpo. Nabangga kami ng kasunod na motorsiklo. Nahulog ako at nagpagulong-gulong sa daan. Ang papa ko nman ay natumba kasama ng motor. Agad tumakbo papalapit sakin ang mama ko at humagulgol. Akala nya napano na ako. Buti nalang at hinawakan ko ulo ko nung nahulog ako. At least ni gasgas ay di napano ang mukha ko. Pero andami kong pasa sa kamay at sa legs ko na syang natamaan ng motor.
Nagkaaregluhan. Pagdating sa bahay ay agad akong nag Group Message sa klasmeyts ko. Nag-alala talaga sila, lalung-lalo na BF ko.
Kinabukasan. Nahirapan akong maglakad sa heels ko. Buti nalang at di halata ang mga pasa ko dahil natatabunan ng toga. Laking pasalamat ko at buhay pa ako sa araw ng pinakaasam-asam ko.
Glory be to GOD!

Naalala ko pa nung last day ng pasok namin sa Eng 155 British Literature class namin. Sabi ng Prof. namin wag daw bumyahe before the Graduation Day kasi dun daw halos nangyayari ang mga disgrasya. Of course i took it seriously. Pero di naglaon ay nakalimutan din namin sa dami ng requirements na dapat icomply.
March 31, a day before the graduation ceremony. Wala kaming practice para makapagpahinga for the big event. At dahil birthday ng auntie ko at free naman ako, pumunta kami ng papa ko sa bahay nila. Pagkauwi namin wala pa ang mama, sister, at nephew ko kasi ng-picnic pa sa Centennial Park. Naisipan ng papa ko na sunduin sila. At dahil ayoko namang maiwang mag-isa sa bahay na pinagbigtian ng lolo ko kayat sumama na ako. Sa motor kami sumakay.
We're about a few steps away from our destination ng makita namin sila kaya't naisipan ng papa ko na mgleft turn. Signal light. Hindi siguro na gets ng kasunod na driver ang ibig sabihin nun kaya't sa gitna ng daan ay naganap ang isang mala pelikulang tagpo. Nabangga kami ng kasunod na motorsiklo. Nahulog ako at nagpagulong-gulong sa daan. Ang papa ko nman ay natumba kasama ng motor. Agad tumakbo papalapit sakin ang mama ko at humagulgol. Akala nya napano na ako. Buti nalang at hinawakan ko ulo ko nung nahulog ako. At least ni gasgas ay di napano ang mukha ko. Pero andami kong pasa sa kamay at sa legs ko na syang natamaan ng motor.
Nagkaaregluhan. Pagdating sa bahay ay agad akong nag Group Message sa klasmeyts ko. Nag-alala talaga sila, lalung-lalo na BF ko.
Kinabukasan. Nahirapan akong maglakad sa heels ko. Buti nalang at di halata ang mga pasa ko dahil natatabunan ng toga. Laking pasalamat ko at buhay pa ako sa araw ng pinakaasam-asam ko.
Glory be to GOD!









7 dared to read on "Balik-tanaw"
At least ok ka pa din ngayon at nakakapagblog hehe!! :)
jelai,
god blesss naman..... di ka siguro ninja baka napaano na ulo mo? hehehe
ingats....
ching
that's God. always thank God.. :)
take good care..
Asteeg! Mala-action star ka pala. Ok lang magasgasan ang braso at paa. WAG LANG MUKHA! :)
Thanks God you're so fine. :)
Buti namn at di ka napano, at least nakaattend sa isang pinaka inportanteng bahagi ng buhay mo at eto ka ngayon nagbloblog,,hehehe..Thanks be to God..
oh my gulay...mabuti na lang. Tenk God talaga...
O M G! nakakapraning mga ganyang pangyayari. buti na lang.. safe kayo ng tatay mo. whew!
you are blessed.
Post a Comment